افق
ساعت ٢:٠۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۳/٢  کلمات کلیدی: گذشته ، برهوت ، افق ، امید

دوش اندازی از گذشته را بر تن،

                                        رهسپار برهوت آرزوهایم.

این افق را به امید، تابان باید کرد...


 
برده ی شب
ساعت ٢:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٢۸  کلمات کلیدی: برده ی شب ، شوریده ، آسیمه ، ژولیده
سرگردان می رود به راهی که تنها بادش همره است
                                                  و از کنار ساحل متروک شب می گذرد،
شبحوار سایه ی شوریده مردی که می داند هراس بردگی را
                                                  و می خواند شعر شبروان آسیمه سر را.

باد هوهوکنانش می بلعد،
زمزمه های همره پریشان خاطرش را ...
و باز می خواند برده ی ژولیده ی شب،
                                              و باز می خواند
                                                          و باز می خواند...

در جنون باد سرگردان و شب
                               بیمناک نابسامان دیوانه مردی زاده می شود،
                                                                      که می رود نجواکنان به راه شب.
یاس،
     سرکش و سرد
                     همره هراسش می شود
شب،
         لولیده تن
                     تماشاگر زوالش می شود،
                                                 و می خندد دهشتناک بر تکرار رقت بار یک تاریخ...

 
پاندورا
ساعت ٢:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/۱۸  کلمات کلیدی: پاندورا ، زندگی ، زیستن ، مفهوم

از امروز به فردا خزیدن،

                 بی هیچ لبخندی،

                               بی هیچ مقصدی،

ای پاندورای من! این راز سر به مُهر را چگونه گشودی؟

                                  که این سان مصیبتِ زیستن بر ما آوار کردی..

لبخندی نه،

        مقصدی نه،

                مرا تسلایی بیار،

                              که برای زندگی، مفهومی فراتر از زیستن می جویم...


 
شمع کوچک زندگی
ساعت ۱:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٤  کلمات کلیدی: شمع ، زندگی ، سرنوشت ، بردگی

ای شمع کوچک زندگی!
                          سرمسانه بسوز
                                  و تیره شب سرنوشتم را روشنایی ده،
باشد که این شب را امیدی به طلوع،
چنانکه طناب داری بر گردن محکومی
                                         و جلادی بر پای چوبه
                                                                    و فرمان آخرین،
جان را آخرین تقلای ماندن در کالبد تن
و آخرین لذت زیستن را
و هزاران اندیشه از پس ...
من این همه را زندگی کرده ام...
                                  این همه را بردگی کرده ام...


 
شاپرک
ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٥  کلمات کلیدی: شاپرک ، شب ، تار ، سرد

در آغاز، شب بود

                شب، تار بود

                شب، سرد بود

                شب، سراسر یکسر بود

...

شاپرکی پر کشید

              و همگان به رویا، آسوده خفتند

...

آغاز به انتها رسید

                   شب ماند و شاپرکی که در تار های سرد شب گم شد

...

و همگان همچنان به شب خفته بودند...

                              


 
من..!؟
ساعت ۳:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٩  کلمات کلیدی: من ، غرور ، ریا ، هیچ

ای سریر آرامش،

             سیمرغ رستگاری ،

                                      مرا بگذر،

                                              که به زیستن ام، جهدی نبوده است...

من،

    همه غرور،

من،

     همه ریا،

من،

     همه دروغ،

من،

     همه من،

                     من، تهی ز تمام،

                                             من،

                                                   بی من هیچ،

                                                                      من،...!؟


 
نکامل
ساعت ۱:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۸/۱٧  کلمات کلیدی: تکامل ، سکوت ، غروب ، جاودانگی

بنگر

      که لحظه ای در رسد،

                  زمانی که آواز مگس ها سکوت باشد

                                      و نقش غروب، دیگر مکرر نگردد...

آن دم،

     جهان را ثقلی نیست،

     چشم را تصوری یگانه و جاودان، مسخّر سازد،

                                              پرنده ی جان، رهایی گیرد،

و تکامل به تراز آخرین رسد...


 
عصیانگر منتظر
ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٧/۱٦  کلمات کلیدی: تلنگر ، عصیان ، انتظار ، عصیانگر

... مرا تنها تلنگری باید

                           که سرشار از عصیانم...

انتظار ...

انتظار ...

انتـ ...


 
سلوک
ساعت ٦:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٩  کلمات کلیدی: نمی مانم ، می روم ، می دوم ، می پرم

در این گرداب بی حاصل نمی مانم

                                  سرگردان و بی مامن

برای خویش، هرچند کوچک

                              هر چند باریک،

                                                 راهی می یابم

                                                  سرپناهی می سازم...

در این شبِ تاریکِ پُر وحشت

نمی پایم

نمی افتم

نمی نالم

فغان بر آسمان هم بر نمی آرم

در تار های سایه های تار شب هم نمی مانم

                                                    نمی مانم

من می روم

من می روم

من می دوم

من پرده های تار شب را می دَرم

من می پرم

بال های خویش را خود می تَنم

و پر بر آسمان می کشم

                               هر چند کوچک

                                                  هر چند باریک

                                                  راهی می پویم

                               منفذ های ریز شب را می جویم

و می دانم

و می دانم

               که آخر روزگاری می آید

که بر چرخ گران عرش،

                   بامداد روشن فرداهایم بر می آید.

من می دانم

که آن روز را دیری نمی پاید

و من در این گرداب بی حاصل نمی مانم...


 
آخرین مهبانگ
ساعت ٢:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٥/۳٠  کلمات کلیدی: مهبانگ ، کیهان ، خدا ، جهان

بر آستانه ی کیهان درگذرم،

خدا را به داوری می کشانم؛

                                   من، تنها مهبانگی دیگر را به انتظار نشسته ام...

 

بگذار جهان در خود فرو پیچد از اشک ها و ناله ها

                                                                       و

                                                                              جهانی نو برآید،

جهانی که در آن،

                      دیگر دردی نیست

و عشقی نیز...


 
← صفحه بعد